Op de beurs zijn het bange tijden: aanhoudend neerwaartse aandelenkoersen, economische experts die waarschuwen voor nog erger, een stijgend aantal falingen … Maar het is me gelukt om tussen al die kommer en kwel toch ook een positief artikeltje uit de bedrijfswereld te vinden. De titel viel me alleszins meteen op: Diversiteitsmanagement loont.

Hebt u André ook al opgemerkt? Hij lacht u toe vanop één of ander prikbord. Want André is het gezicht van de nieuwe Alleen Jammer-affiche van de dienst Emancipatiezaken, te zien in alle Vlaamse overheidsgebouwen.

“Eigenlijk zouden deze bijeenkomsten overbodig moeten zijn, maar zolang dat niet het geval is, ben ik blij dat een initiatief als Overuit bij de Vlaamse overheid bestaat.” Dat fluisterde een collega me in het oor op een bijeenkomst van het regenboognetwerk Overuit, ons project rond seksuele geaardheid bij de Vlaamse overheid.

Wanneer u dit leest ben ik wellicht volop een berg aan het beklimmen in Latijns-Amerika. Voor mij betekent deze zomer inderdaad sporten. Ik ben sowieso graag actief in de weer en vind een goede conditie belangrijk. Trouwens, wie zich goed in zijn vel voelt, kan ook beter om met de dagelijkse stress op het werk. Dat heb ik al vaak kunnen ervaren.

Ook deze zomervakantie organiseren weer heel wat entiteiten van de Vlaamse overheid opvang voor de kinderen van hun medewerkers. Een waardevol initiatief waar veel collega’s dankbaar gebruik van maken. Want hoe anders de twee maanden schoolvakantie doorkomen? Dankzij de kinderopvang op het werk: minder geregel, minder plannen, minder stress.

Uit een recent rapport van het Instituut van de Overheid van de KU Leuven blijkt dat het diversiteitsbeleid bij de Vlaamse overheid een breder draagvlak nodig heeft. Kortom: dat nog niet alle medewerkers bij de Vlaamse overheid mee zijn met dat beleid. Nog werk aan de winkel dus. Bij Emancipatiezaken beseffen we dat. Maar bij de pakken blijven zitten? Neen, we hebben net een nieuw strategisch beleidsplan klaar voor de komende 5 jaar. Daarmee willen de het diversiteits- en gelijkekansenbeleid meer zichtbaar, tastbaar en voelbaar maken in onze grote organisatie.

In de krant vertelt radiomaker Sven Pichal hoe hij in een Antwerpse tram nageroepen werd omdat hij homo is. Reactie van Sven? Hij heeft op z’n tanden gebeten in die tram, hij liet het dus maar gebeuren, vond het wijzer om niet te reageren. Geef toe: wat zou u doen in een dergelijke situatie? Ook een naaste homocollega van me kan erover meepraten.

In het station graai ik elke week de Vacature mee. Interessante lectuur voor op de trein, met artikels over materie waar ik als emancipatieambtenaar ook dagelijks mee in de weer ben.

Aandacht voor diversiteit en gelijke kansen is een gedeelde verantwoordelijkheid. Dat is mijn dada. Maar uit een doorlichting van het diversiteitsbeleid bij de Vlaamse overheid blijkt dat nog niet iedereen in onze organisatie van dat principe doordrongen is. Nog te vaak is de reflex: “Gelijke kansen, daar zullen de dienst Emancipatiezaken en de emancipatieambtenaren wel iets voor organiseren”. Toch menen wij bij Emancipatiezaken dat onze dienst maar één van de actoren is. Natuurlijk willen we helpen, ondersteunen en expertise delen!