Had u er ook zo’n hekel aan? Aan de rapportuitreiking op school. Elke keer weer een stressmoment. Ik keek er als scholier vreselijk tegenop. Mijn prestaties (vertaald in punten, zwart of rood op wit) werden door mijn ouders kritisch beoordeeld. En ik besef dat ze daar veel redenen voor hadden. Want een speelvogel als ik had af en toe wat controle nodig, inderdaad. Als de punten tegenvielen werd ik kordaat bijgestuurd.

“We gaan het rondje van de zaal doen. Iedereen stelt zich voor en zegt meteen even of hij/zij hetero of holebi is.” Zo gaf moderator Ben de aftrap van onze Regenbooghappening op 17 mei in het Boudewijngebouw in Brussel (met de deur in huis vallen, noemen ze dat). 70 Vlaamse ambtenaren waren naar aanleiding van de Internationale Dag tegen Homofobie bijeen voor een interactieve sessie over coming out op het werk. Maar een dergelijke directe openingsvraag naar hun geaardheid, dat hadden ze niet verwacht.

Ik ben er even tussenuit geweest. Naar Turkije om mijn zinnen wat te verzetten, mijn hoofd leeg te maken. Ik heb niet gekozen voor het strand, maar voor een actieve trektocht langs de kust. De gevolgen zijn nog een poosje voelbaar, vrees ik: vooral ter hoogte van mijn kuiten. Of misschien zit de stevige massage door de al even stevige dame in de hammam daar ook voor iets tussen…

Werk je in één van de Vlaamse overheidsgebouwen in de Brusselse Noordwijk? Dan is de kans groot dat je onlangs onze kleurrijke flyer voor de Regenbooghappening toegestopt kreeg. Medewerkers van Emancipatiezaken en een tiental collega’s van het regenboognetwerk Overuit hielden de voorbije dagen een flyeractie. Holebi’s én hetero’s gingen samen op pad om zoveel mogelijk personeelsleden van de Vlaamse overheid uit te nodigen voor de Regenbooghappening. Die vindt plaats op 17 mei op de middag in het Boudewijngebouw in Brussel.

“Niet alles afwentelen op één dienst.” Mijn aandacht werd onlangs getrokken door een niet mis te verstane oproep van de topman van het Vlaams Agentschap voor Personen met een Handicap (VAPH). In een kranteninterview naar aanleiding van de lange wachtlijsten wijst Laurent Bursens erop dat de zorg voor mensen met een handicap niet alleen een opdracht voor zijn agentschap is. Een goed inclusief beleid houdt in dat die verantwoordelijkheid gedeeld wordt, meent hij.

Het was lang geleden dat ik nog eens kippenvel kreeg van een televisieprogramma. Maar met de documentaire Silent Stories in de reeks Taboe op Canvas was het weer raak. Ik zag een indringend stuk tv: Silent Stories portretteert 4 asielzoekers die vanwege hun seksuele geaardheid hun land zijn moeten ontvluchten (Algerije, Irak, Guinée en Senegal). Schrijnende verhalen. Ik voel me er verdrietig, verontwaardigd en boos bij.

Een rockzanger van 60 jaar is hip, een lasser van 55 niet. Een geestige vette kop in De Standaard, een rake oneliner uit de mond van de topman van de VDAB. In het artikel maakt Fons Leroy een analyse van de Vlaamse arbeidsmarkt anno 2011. De economie trekt opnieuw aan, de jacht op talent is weer open. Sterker nog, Leroy ziet nu al een structurele schaarste aan kandidaten opdoemen. “De klassieke vijver waarin gevist wordt bij rekruteringen, moet dus fel uitgebreid worden”, aldus Leroy.

In België moet Starbucks nog aan zijn opmars beginnen, maar in tal van andere Europese landen (en in de VS uiteraard) is de trendy Amerikaanse koffieketen niet meer weg te denken uit het straatbeeld, en uit het dagelijkse leven. Wanneer ik op citytrip ben (lange dagen stappen), is Starbucks voor mij de ideale plek om tussendoor even uit te blazen in een comfortabel zeteltje. Starbucks, dat is voor mij gezellige sfeer, een prettige drukte, gratis wifi (zouden ze overal moeten hebben!) én het uitgebreide gamma koffie natuurlijk.

In België moet Starbucks nog aan zijn opmars beginnen, maar in tal van andere Europese landen (en in de VS uiteraard) is de trendy Amerikaanse koffieketen niet meer weg te denken uit het straatbeeld, en uit het dagelijkse leven. Wanneer ik op citytrip ben (lange dagen stappen), is Starbucks voor mij de ideale plek om tussendoor even uit te blazen in een comfortabel zeteltje. Starbucks, dat is voor mij gezellige sfeer, een prettige drukte, gratis wifi (zouden ze overal moeten hebben!) én het uitgebreide gamma koffie natuurlijk.

“Ze had je moeder, of zelfs je grootmoeder kunnen zijn." Ik hoorde het onlangs nog uit de mond van een presentator op Studio Brussel. Madonna, the Queen of Pop, is één van mijn idolen. Vanwege haar uitgesproken fijne neus voor nieuwigheden. Zij voelt trends komen en, sterker nog, ze zet ze vaak ook als eerste neer. Zij leidde de dans al in de jaren 80. En ze doet dat nog altijd. Dat vind ik knap.